ⓘ Maksim Tank

                                     

ⓘ Maksim Tank

Maksim Tank, właśc. Jauhien Iwanawicz Skurko – białoruski poeta, nagrodzony w 1968 tytułem narodowego poety BSRR.

Kiedy w czasie I wojny światowej jego ojciec został zmobilizowany, matka wyjechała z dziećmi do Moskwy. W ojczyste strony rodzina wróciła dopiero w 1922. Jauhien Skurko ukończył najpierw polską szkołę początkową w Szklenikowie, następnie uczył się w gimnazjach: rosyjskim w Wilejce i białoruskim w Radoszkowiczach. Z tego ostatniego został relegowany. Od 1927 należał do komsomołu; za działalność komunistyczną dwukrotnie odbywał karę pozbawienia wolności 1933–1934, 1934. Pracował w podziemnych i legalnych wydawnictwach komunistycznych, a w czasie II wojny światowej – w gazetkach propagandowych. W latach 1948–1966 był redaktorem naczelnym czasopisma Połymia.

Jako poeta debiutował w 1931 w prasie nielegalnej. Pierwsze cztery tomy poezji wydawał w Wilnie. Pierwszy z nich, Na etapach wyd. 1936, a także poemat Narocz wyd. 1937 skonfiskowała cenzura. Jego wczesna twórczość nawiązywała do stylistyki tzw. drugiej awangardy. Łącznie w latach 1937–1990 wydał kilkanaście tomów poezji, ponadto napisał kilka tomów wierszy dla dzieci. W 1970 opublikował tom wspomnień, zatytułowanych Listki z kalendara wyd. polskie Kartki z kalendarza, 1977. Kilkakrotnie wydawano tomiki jego wierszy w polskim przekładzie.

Był nagrodzony tytułami: Bohatera Pracy Socjalistycznej 1974, Honorowego Obywatela Mińska 1987, czterokrotnie Orderem Lenina, ponadto Orderem Rewolucji Październikowej, Orderem Czerwonego Sztandaru, Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy, Orderem Wojny Ojczyźnianej II stopnia, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Był laureatem Nagrody Państwowej ZSRR 1948, Nagrody Literackiej im. Janki Kupały 1959, Nagrody Państwowej BSRR 1966, Nagrody Leninowskiej 1978, a także nagrody ZAiKS za przekłady poezji polskiej i wkład w rozwój przyjaźni pomiędzy narodami.

Był wieloletnim deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR i Rady Najwyższej BSRR. W latach 1963–1971 pełnił obowiązki przewodniczącego Rady Najwyższej Białoruskiej SRR. Jego pseudonimem artystycznym nazwano w 1995 Białoruski Państwowy Uniwersytet Pedagogiczny.

                                     
  • czele redakcji stał I. Ofenheim, w jej składzie znaleźli się również Maksim Tank Wincent Żuk - Hryszkiewicz, Makar Kraucou i Janka Bahdanowicz. Siedziba
  • Pruszynski 1907 1908 Jakub Kołas 1908 1911 Boris Sawinkow 1924 Maksim Tank 1932 1933 Konstanty Rdułtowski 1940 Kazimierz Świątek 1944 1945
  • kompanii im. Tarasa Szewczenki. Zginął w walkach z frankistami. W 1978 Maksim Tank napisał poemat Mikołaj Dwornikow. Biografia Tanka Słownik biograficzny
  • białoruskiego. Wśród nich znaleźli się Maksim Bahdanowicz, Janka Kupała, Jakub Kołas, Zmitrok Biadula, Maksim Harecki, Aleś Harun, Ałaiza Paszkiewicz
  • polskie zostało założone Towarzystwo im. Marii Konopnickiej pisarz Maksim Tank został odznaczony krzyżem oficerskim Orderu Odrodzenia Polski w Warszawie
  • Ballada o ułanach i inne wiersze z lat 1936 - 1945 Ivan Drač: Do źródeł Maksim Tank Poezje wybrane Vojtech Mihálik: Płomień i pocałunek Jerzy Pleśniarowicz
  • Swirin: T - 70, Tank Power vol.XXXIX, Militaria 264. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 2007, s. 29 - 38. ISBN 978 - 83 - 7219 - 264 - 6. Michaił Swirin, Maksim Kołomijec:
  • 1939, Sztab Główny Oddział IV, L.dz.1230 IV.M. Maksim Kołomijec w: Anton Pieczerskij, Polskij tank TP Strategija KM, ISBN 5 - 901266 - 01 - 3 s. 59 60