ⓘ Dmitrij Szepiłow

                                     

ⓘ Dmitrij Szepiłow

Dmitrij Trofimowicz Szepiłow – radziecki polityk, minister spraw zagranicznych ZSRR, generał major Armii Radzieckiej, deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 3. i 4. kadencji.

Skończył szkołę w Taszkencie i Wydział Prawa Uniwersytetu Moskiewskiego, a później Wydział Rolniczy Instytutu Czerwonej Profesury. W 1925 wstąpił do partii komunistycznej i został prokuratorem w Jakucji. 1933–1935 pracownik aparatu politycznego na syberyjskich wsiach. Od 1935 pracownik, od 1938 sekretarz naukowy Instytutu Ekonomii Akademii Nauk ZSRR.

W końcu czerwca 1941 zgłosił się ochotniczo do Armii Czerwonej, gdzie dosłużył się stopnia generała majora i stanowiska szefa Wydziału Politycznego 4 Gwardyjskiej Armii.

Od 1946 pracował w redakcji "Prawdy” jako redaktor działu propagandy, a 1952–1956 redaktor naczelny "Prawdy”. Od 1953 członek-korespondent Akademii Nauk ZSRR. 1955–1957 członek KC KPZR, 1956–1957 kandydat na członka Prezydium KC. W przemówieniu na XX Zjeździe KPZR podkreślał konieczność "eksportu rewolucji” i "socjalizmu” poza ZSRR. Od 1 czerwca 1956 do 15 lutego 1957 był ministrem spraw zagranicznych ZSRR, zastępując na tym stanowisku Wiaczesława Mołotowa. Przyczynił się do nawiązania przez ZSRR stosunków z krajami Bliskiego Wschodu, w przeciwieństwie do swoich poprzedników, dla których liczyła się tylko Europa. W czerwcu 1956 jako pierwszy minister spraw zagranicznych ZSRR odwiedził Egipt, Syrię, Liban i Grecję. Podczas rozmów z prezydentem Egiptu Naserem zawarł z nim tajne porozumienie w sprawie sponsorowania przez ZSRR budowy Tamy Asuańskiej. Reprezentował stanowisko ZSRR podczas kryzysu sueskiego i powstania na Węgrzech 1956. W czerwcu 1957 przyłączył się do "Grupy Antypartyjnej” Malenkowa, Kaganowicza i Mołotowa w próbie obalenia Nikity Chruszczowa. W 1962 wykluczony z KPZR, członkostwo partii przywrócono mu w 1976.

                                     

1. Odznaczenia

  • Order Kutuzowa I klasy
  • Order Bohdana Chmielnickiego I klasy
  • Order Suworowa II klasy
  • Order Lenina
  • Medal "Za obronę Stalingradu”
  • Order Czerwonego Sztandaru dwukrotnie
  • Order Wojny Ojczyźnianej I klasy
  • Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945
  • Order Czerwonej Gwiazdy
                                     
  • Malenkow, Łazar Kaganowicz, Wiaczesław Mołotow, Nikołaj Bułganin, Dmitrij Szepiłow Kliment Woroszyłow, Michaił Pierwuchin, Maksim Saburow. Na Plenum
  • 1949 5 marca 1953 Wiaczesław Mołotow 5 marca 1953 1 czerwca 1956 Dmitrij Szepiłow 1 czerwca 1956 15 lutego 1957 Andriej Gromyko 15 lutego 1957 2
  • 1940 1949 Michaił Susłow 1949 1950 Leonid Iljiczow 1951 1952 Dmitrij Szepiłow 1952 1956 Pawieł Satiukow 1956 1964 Aleksiej Rumiancew 1964 1965
  • skład której wchodzili Malenkow, Wiaczesław Mołotow, Łazar Kaganowicz, Dmitrij Szepiłow Nikołaj Bułganin i Klimient Woroszyłow podjęła nieudaną próbę obalenia
  • Wyszynski Minister Spraw Zagranicznych ZSRR Okres od 5 marca 1953 do 1 czerwca 1956 Poprzednik Andriej Wyszynski Następca Dmitrij Szepiłow Odznaczenia
  • piłkarz zm. 1945 Louis Rosier, francuski kierowca wyścigowy zm. 1956 Dmitrij Szepiłow radziecki polityk zm. 1995 1906: Endre Kabos, węgierski szablista